Wątek Edwarda - przeszczep wątroby.

[Edward]

Zacząłem, to dokończę, mimo, że to nie jest właściwe forum. Mój wpis potraktujcie edukacyjnie, bo świadomość 'Wołynia' i jego otoczki, nie jest w Polsce powszechna.

Dalszy ciąg rozmowy z Ivanną Pawluk z Kijowa

Іванна Павлюк

Пан багато написав , тільки все перекрутив на свій лад. Історія України .,так само як і Польщі складна . наших дві країни часто воювали і час виручали одна одну , З ваших слів Україна молода держава , але я теж саме можу сказати і про Польщу , яка утворилась як держава тільки у 1918 році . після поділу Європи. А у 1921 частину українських земель ( єпропа просто не захотіла визнавати Україну як окрему державу, а польщу визнала ) віддали Польщі .
З моменту передачі цих земель польський уряд на чолі з Пілсудським почав гнобити український народ , придумали песифікаціюПацифікація (лат. pacificatio — умиротворення, замирення) — це урядова політика примусового «утихомирення» національних меншин або політичних опонентів насильницькими методами.В історії України цей термін найчастіше стосується «Пацифікації Галичини 1930 року» — масових репресивних акцій, які польський уряд Юзефа Пілсудського провів проти українців.Головні факти про пацифікацію:
Що відбувалося: Каральні операції за участю поліції та армії, які супроводжувалися масовими арештами, побиттям людей, нищенням майна та закриттям українських установ (шкіл, кооперативів, товариств "Просвіта")."Просвіта").Час і місце: Проводилася з вересня по листопад 1930 року на території Галичини у відповідь на акції саботажу з боку українського підпілля.Мета: Знищити український національний рух, примусово асимілювати населення та змусити українців голосувати за проурядові партії на виборах.
Наслідки: Акція викликала міжнародний резонанс, обговорювалася в Лізі Націй та стала «точкою неповернення», що ще більше радикалізувало український визвольний рух.

Tłumaczenie deepl
Pan napisał wiele, ale wszystko przedstawił po swojemu. Historia Ukrainy, podobnie jak Polski, jest skomplikowana. Nasze dwa kraje często toczyły wojny, ale też niejednokrotnie sobie pomagały. Z pańskich słów wynika, że Ukraina jest młodym państwem, ale to samo mogę powiedzieć o Polsce, która powstała jako państwo dopiero w 1918 roku, po podziale Europy. A w 1921 roku część ziem ukraińskich (Europa po prostu nie chciała uznać Ukrainy za odrębne państwo, natomiast uznała Polskę) została przekazana Polsce. Od momentu przekazania tych ziem rząd polski pod przewodnictwem Piłsudskiego zaczął prześladować naród ukraiński; wymyślono „pacyfikację”. Pacyfikacja (łac. pacificatio — uspokojenie, zawarcie pokoju) to polityka rządu polegająca na przymusowym „uspokajaniu” mniejszości narodowych lub przeciwników politycznych za pomocą metod przemocy. W historii Ukrainy termin ten najczęściej odnosi się do „pacyfikacji Galicji w 1930 roku” — masowych akcji represyjnych, które rząd polski pod przewodnictwem Józefa Piłsudskiego przeprowadził przeciwko Ukraińcom. Najważniejsze fakty dotyczące pacyfikacji...
Co się działo: Operacje represyjne z udziałem policji i wojska, którym towarzyszyły masowe aresztowania, pobicia, niszczenie mienia oraz zamykanie ukraińskich instytucji (szkół, spółdzielni, stowarzyszeń „Prosvita”). Czas i miejsce: Akcja trwała od września do listopada 1930 roku na terenie Galicji w odpowiedzi na działania sabotażowe ze strony ukraińskiego podziemia. Cel: Zniszczenie ukraińskiego ruchu narodowego, przymusowa asymilacja ludności oraz zmuszenie Ukraińców do głosowania na partie prorządowe w wyborach.
Konsekwencje: Akcja wywołała międzynarodowy oddźwięk, była omawiana w Lidze Narodów i stała się „punktem bez powrotu”, co jeszcze bardziej zradykalizowało ukraiński ruch wyzwoleńczy.

Ja

Pani Ivanno,

Polska, jako państwo, istnieje od 966 roku. Tak, przestała istnieć w drugiej połowie XVIII wieku na 123 lata, ale odzyskała niepodległość w roku 1918. Odzyskała, nie uzyskała. Ukraina, jako niepodległe państwo, istnieje od 24 sierpnia 1991 roku. Owszem, była Ruś Kijowska, która przyjęła chrzest w 988 roku, ale jako scentralizowane państwo przetrwała jedynie do XIII wieku. Później, na całe stulecia, świadomość odrębności narodowej Rusinów uległa zatarciu.
To, co pisze Pani o polityce władz Polski międzywojennej wobec mniejszości ukraińskiej jest niestety prawdą – ja tego nie neguję. Pani wpis sugeruje jednak, że Wołyń był zemstą za tę politykę. Otóż nie był. Był zaplanowanym ludobójstwem, a jego celem były etnicznie czyste ziemie po to, by Europa nie mogła przekazać ich Polsce.

A teraz zróbmy karkołomne założenie, KTÓREGO NIGDY ROBIĆ NIE WOLNO, że ludobójstwo jest akceptowalną drogą do uzyskania niepodległości. Zabić człowieka można humanitarnie oszczędzając mu cierpienia, jednak UPA tego nie robiła. Przykłady, które podałem dobitnie świadczą o nieopisanym wprost bestialstwie ludzi, których ukraińskie elity uważają za bohaterów. Czy Pani też tak uważa? Czy 100-120 tysięcy bezbronnych ofiar zabitych w okrutny sposób nie przemawia za tym, aby poszukać innych bohaterów i nie ranić uczuć Polaków?

Iванна Павлюк
Bсе що ви пишете , тільки ваші домисли без доказів.

Tłumaczenie deepl:
Wszystko, co piszecie, to tylko wasze domysły bez żadnych dowodów.

Ja

Nie, to relacje naocznych świadków!
Zdążyłem jeszcze z nimi porozmawiać w latach 1995-2005. Historia z Krysią, to relacja mojej Mamy. Była w tym domu następnego dnia, aby dla matki Krysi będącej w Kutach zabrać coś do ubrania. Mama miała wtedy 15 lat i potwornie się bała, a z Kut do Rybna wysłała ją moja Babcia. Ja nigdy w życiu z taką misją nie wysłałbym własnego dziecka. Mamę zabrała na furmankę Polka z sąsiednich Kobak. Mama widziała posiekaną nożami główkę Krysi. Mówiła, że w pokoju na podłodze było tyle skrzepłej krwi, że nie można było jej ominąć. Kleiła się do butów.

Pani Ivanno,

dlaczego wypiera Pani fakty ze swojej świadomości?
OFIARY UPA NIE O ZEMSTĘ WOŁAJĄ, ALE O PAMIĘĆ.
Wystarczy przyznać, że te tragiczne fakty rzeczywiście miały miejsce i nie nazywać morderców bohaterami. Tylko i aż tyle. To otworzy drogę do naszej wspólnej przyszłości, w której podobne potworności już nigdy się nie zdarzą.
Dziękuję za rozmowę i proszę o chwilę refleksji.

===

Po tym wpisie Ukrainka już się nie odezwała, a jej profil na FB jest zablokowany dla osób nie będących jej znajomymi.

Edward

[Edward]

Po dyskusji na trudny temat, coś lżejszego, ale tylko pozornie.

https://www.youtube.com/watch?v=8nBJbFtfqC4

Edward

[Edward]

Nie chciałbym, żeby końcówka mojego życia wyglądała tak, jak u mojej Mamy, a osoby opiekujące się mną doświadczały tego, co my doświadczamy. Smutne to bardzo.

[Edward]

Do poprzedniego wpisu.

Pomijam fizyczność opieki nad osobą leżącą - tę nie jest trudno sobie wyobrazić, chodzi mi o stronę mentalną.

OKNO

Mama żyje w dwóch różnych światach. Ten urojony, to świat z odległej przeszłości, w którym żyją osoby od dawna umarłe. Mama je widzi, prosi, żeby je zawołać i się denerwuje kiedy mówimy, że nie jest to możliwe.
W tym urojonym świecie Mamie wydaje się, że może chodzić. Nie dociera do Niej, że asekurowana przez rehabilitantkę i któreś z nas ledwie potrafi stać trzymając chodzik, że bez asekuracji od razu by się przewróciła, a jedyne co potrafi zrobić, to dwu, trzykrotne podniesienie nogi, taki marsz w miejscu.
Mama prosi, wręcz błaga, żeby opuścić barierki i pozwolić jej pójść do łazienki. Serce się kraje, kiedy bez skutku trzeba Jej tłumaczyć, że nie jest to możliwe.

W świecie realnym można z Mamą normalnie rozmawiać i doskonale Ona wie o swoich ograniczeniach. Często zadaje różne konkretne pytania w rodzaju "jak jest na tamtym świecie?" albo "czy jeszcze będę chodzić?". Na pierwsze odpowiadamy, że nikt tego nie wie, a na drugie, że jeśli będzie ćwiczyć, to może tak. Wiemy jednak, że Mama chodzić już nie będzie.

Mama leży na łóżku rehabilitacyjnym. Na jego przedłużeniu widzi telewizor, na którym ustawiamy trzy programy.
TVP Nauka - bo jest dużo filmów o zwierzętach, które Mama lubi. Jest też serial z napisami "Na sygnale"
Wydarzenia 24 na Polsacie - bo Mama praktycznie nie słyszy, a tam są napisy i Mama mniej więcej wie, co się na świecie dzieje.
Polsat, bo przed wakacjami i po nich, jest serial z napisami "Pierwsza miłość"

Jeśli Mama spojrzy w lewo widzi drzwi prowadzące do sieni. Jeśli w prawo, to zobaczy kota śpiącego na półce, a za oknem dach budynku gospodarczego. Innych widoków do końca życia już Mama nie zobaczy. W realnym świecie Mama to wie, często płacze pytając, kiedy to się skończy.

Nasze dyżury przy Mamie trwają od czterech do sześciu dni i bardziej psychicznie męczą niż fizycznie. Cieszymy się jednak, że możemy opiekować się Nią i chcemy, żeby odeszła z domu, w którym mieszka już 79 lat.